Bu dönem Beşiktaş’ta anlayamadığım bir şey var: Grup, 60. dakikadan sonra adeta oyundan kopuyor. Kocaelispor ve Galatasaray maçlarını hatırlayın; her iki müsabakada da 60. dakikadan sonra oyunu bırakıp goller yemişlerdi. Bu maçta da birebir tabloyu gördük. Bunun nedeni;a) Fizikî kondisyon eksikliği olabilir,b) Ruhsal olarak “gol yeme korkusu” olabilir,c) Ya da teknik yöneticinin taktiğinden kaynaklanıyor olabilir.
Maç sonlarında Sergen Yalçın, üçüncü maddeyi reddeden açıklamalarda bulunduğuna nazaran, onun beyanlarına güvenmek zorundayız.
Sergen Yalçın, ulusal maç ortasında âlâ hazırlanacaklarını söylemişti.
Takımı çalıştırdığına da inanıyorum. O hâlde ortaya çıkan sonuç şu: Sergen Yalçın’ın oynatmak istediği oyuna uygun futbolcular yok. Ekipte gerçek bir sol açık bulunmadığı için Cerny’i sol kanatta oynatmak zorunda kalması da bunun en açık göstergesi.
Burada Sergen Yalçın’a yöneltilebilecek tenkit şudur:
“Eğer kafandaki sisteme uygun oyuncuların yoksa, elindeki futbolculara uygun bir sistem kur.”
Yine de Sergen Yalçın’a fazla haksızlık etmek istemiyorum. Çünkü Abraham üzere yetersiz bir santrforla bu ligde maç kazanmak nitekim çok sıkıntı. Abraham konusunda her geçen gün olumsuz müşahedelerim artıyor. Koca maç boyunca, o uzunluğuna karşın tek bir baş topu alamadı. Topu ayağında tutma marifeti yok, kaleye isabetli vuruş yapma yeteneği ise hiç yok. Maçın birinci yarısında iki farklı durumda topu boş kaleye gönderemedi.
Yenilen gollerde kaleci Mert’in kusuru yoktu. Buna karşın seyircinin bir kısmının, maç sürerken onu ıslıklaması son derece yanlıştı. Âlâ bir taraftar, maç devam ederken kendi oyuncusunu ıslıklayıp protesto etmez. Futbolda son dakikaya kadar her şey mümkündür. Nasıl üç dakikada iki gol yediysek, üç dakikada iki gol de atabiliriz. Futbol bu türlü bir oyundur. Protesto edilecekse, hakemin bitiş düdüğü beklenmelidir!
Bu ortada hakemi de unutmayalım:Beşiktaş ne vakit makûs oynasa, hakemler daha da pervasızlaşıp Beşiktaş’ı adeta “doğruyorlar.” Maçın hakemi Oğuzhan Çakır, Beşiktaş’ın temposunu düşürmek için elinden geleni yaptı. Hakem, maç boyunca Beşiktaş’a 23, Gençlerbirliği’ne 17 faul çaldı. Yani maçı tam 40 kere durdurdu. Her faul atışı için yarım dakika harcansa, hakem esasen maçın 20 dakikasını “çalıyor” demektir. Üstelik bu düdüklerin birden fazla, Beşiktaş’ın tehlike yaratabileceği ataklar sırasında geldi ve birçoklarının faulle uzaktan yakından ilgisi yoktu.
Mustafa’ya yapılan faul direkt kırmızı kart gerektirirken, hakem sarı kartla yetindi.
Jota’ya yapılan müdahale ise penaltıydı; zira temas ceza alanı çizgisi üzerindeydi. Futbol kurallarına nazaran, sahanın içindeki tüm çizgiler ilgili alanın bir modülüdür. Münasebetiyle, ceza çizgisi üzerindeki fauller penaltı ile cezalandırılır. Ne var ki hakem, o konumda endişeden faul bile çalmadı.
Sonuçta Gençlerbirliği, hayalinde bile göremeyeceği 3 puanı alarak meskenine döndü.
Başkan Serdal Adalı, “Beşiktaş artık Kasım’da havlu atmayacak” demişti. Dediği çıktı: Beşiktaş, bu kere Ekim’de havlu attı!
Bu makalede öne sürülen fikir ve yaklaşımlar büsbütün müelliflerinin özgün niyetleridir ve Onedio’nun editöryal siyasetini yansıtmayabilir. ©Onedio
