Bazı sportmenler vardır, istatistikleri altüst ederler. Kimileri vardır, kazanma hırslarıyla sizi korkuturlar. Bir de Roger Federer vardır; raketine her dokunuşunda vakti durduran, tenisi bir ter ve efor savaşından çıkarıp bir baleye dönüştüren adam.
Onu izlemek, bir tenis maçı izlemek üzere değildi. Güya pazar sabahı kahvenizi yudumlarken en sevdiğiniz plağı dinlemek üzere huzurlu, lakin bir aksiyon sineması izlemek kadar heyecan vericiydi. Gelin, İsviçre’nin o soğuk kışlarından çıkıp, dünya kortlarını ısıtan bu efsanenin öyküsüne, sayıların ötesinden bakalım.
1. Öfkeli çocuktan Buz Adam’ a dönüşüm!
Çoğumuz onu korttaki o sarsılmaz sakinliği, saçının bir teli bile bozulmadan maç kazanmasıyla tanıyoruz. Fakat öykünün başı hiç de o denli değil. Genç Roger, puan kaybettiğinde raket fırlatan, kendine kızıp ağlayan, hislerini denetim etmekte zorlanan, sarı saçlı, asabi bir çocuktu.
2. Karakterini eğitti!
Onu efsane yapan birinci kırılma noktası yeteneği değil, karakterini eğitmesiydi. O, içindeki o hırçın ateşi söndürmedi; onu denetim altına alıp raketinin ucuna taşıdı. O ‘Buz Adam’ lakabını, yıllar süren bir mental disiplinle kazandı. Bu bize şunu öğretti: Harikalık doğuştan gelmez, inşa edilir.
3. Kortta bir ressam…
Tenis dünyası çift el backhand’in (iki elle yapılan vuruş) inançlı limanlarına sığınırken, Federer bir ressam fırçası üzere kullandığı tek el backhand’i ile direndi. O vuruş, çağdaş teniste estetiğin son kalesiydi.
Topa vurduğu anı hatırlıyor musunuz? Gözleri topun üzerinde, bedeni eksiksiz bir istikrar içinde ve o vuruş sonrası raketin havada süzülüşü… Bu bir vuruş değil, bir imzaydı. Rakipleri topa ‘vururken’, Federer topu ‘yönlendiriyordu’. Güya top, Roger’ın onu göndermek istediği yere gitmekten memnunluk duyuyordu.
4. Neden o bir efsane?
İstatistiklere bakarsanız, Grand Slam sayılarında geçildiğini görebilirsiniz. Lakin Federer’in mirası sayılarla ölçülemez.
* Hiçbir vakit maçın ortasında sakatlık mazeretiyle çekilmedi.
* Basın toplantılarında her vakit nazikti.
* Top toplayıcı çocuklara, hükümdarlara davrandığı üzere davrandı.
35 yaşından sonra, herkes ‘bitti’ derken geri dönüp 2017 Avustralya Açık’ı kazanması, yalnızca yetenek değil, saf bir tenis aşkıydı.
5. O bir unutulmaz!
Kariyerini noktaladığında, tenisin bir kesimi da onunla birlikte emekli oldu güya. Artık kortlarda o ‘peynir keser gibi’ attığı slice vuruşları göremeyeceğiz tahminen ancak bize hissettirdiklerini asla unutmayacağız.
6. Bize yaşattığın o büyülü anlar için teşekkürler.
