Modern spor dünyası artık sırf kas gücü, teknik maharet ve madalya sayılarıyla açıklanamıyor. Bunun en çarpıcı örneklerinden biri de Simone Biles. Onun öyküsü, yalnızca bir jimnastikçinin doruğa yürüyüşü değil; tıpkı vakitte insan zihninin, baskıyla uğraşın ve “kusursuz olmak zorunda olmamanın” öyküsü. Bugün Biles’i konuşmak, aslında sporun ne olduğuna dair ezberleri yine sorgulamak manasına geliyor.
Simone Biles, çocuk yaşta jimnastiğe başladığında kimse onun spor tarihini değiştirecek bir figüre dönüşeceğini kestirim etmiyordu.
ABD’de esirgeyici aile sistemi içinde büyüyen Biles, gücünü ve yeteneğini yönlendirebileceği bir alan olarak jimnastiği keşfetti. Çok kısa müddette fevkalâde bir istikrar, güç ve uyum sergileyerek dikkat çekti. Onu öbür atletlerden ayıran yalnızca teknik kapasitesi değil, tıpkı vakitte risk almaktan çekinmeyen yavuz üslubuydu. Vakitle kendi ismini taşıyan hareketler geliştirecek kadar sonları zorladı.
Başarıları ise sayılarla anlatıldığında bile etkileyici: Dünya Şampiyonaları’nda kazandığı çok sayıda altın madalya ve olimpiyat sahnesinde elde ettiği zaferler, onu jimnastik tarihinin en dominant isimlerinden biri haline getirdi. Bilhassa 2016 Rio Olimpiyatları, onun global bir süperstara dönüştüğü an oldu. Rio’da kazandığı altın madalyalarla yalnızca ABD’nin değil, tüm dünyanın dikkatini üzerine çekti. Lakin spor dünyası onu yalnızca kazandıklarıyla değil, kaybettikleri ve vazgeçtikleriyle de tanıyacaktı.
2020 Tokyo Olimpiyatları ise Biles’in mesleğinde bir dönüm noktası oldu.
Herkes ondan yeniden kusursuz performans beklerken, o yarışlardan çekilme kararı aldı. Sebep fizikî bir sakatlık değil, zihinsel sağlığıydı. “Twisties” olarak bilinen, havadayken taraf hissini kaybetme durumu, onun için önemli bir risk oluşturuyordu. Bu karar, spor tarihinde az görülen bir cüret örneğiydi. Zira seçkin spor kültürü yıllarca “acıya karşın devam et” anlayışı üzerine heyetiydi.
Biles’in bu kararı, dünya çapında bir tartışma başlattı. Bazıları onu eleştirdi, bazıları ise bir dönüm noktası olarak gördü. Lakin gerçek şu ki, Biles o gün yalnızca bir müsabakadan çekilmedi; sporun zihinsel boyutunu görünür kıldı. Daha evvel Naomi Osaka üzere isimlerin de gündeme getirdiği mental sıhhat sorunu, onunla birlikte ana akım spor tartışmasının merkezine yerleşti.
Biles’in mesleğinden çıkarılabilecek kıymetli dersler de var. Öncelikle, yetenek kadar yanlışsız yönlendirme ve disiplinin belirleyici olduğu açıkça görülüyor. Erken yaşta keşfedilen potansiyel, hakikat idman ve sabırla dünya çapında muvaffakiyete dönüşebiliyor. İkinci olarak, muvaffakiyet ne kadar büyük olursa olsun insanın hudutları olduğu gerçeği değişmiyor; zihinsel sıhhat, fizikî performans kadar kritik bir öge. Ayrıyeten Biles’in mesleği, dış beklentilerle değil, ferdi farkındalıkla hareket etmenin uzun vadede daha sürdürülebilir olduğunu gösteriyor. Son olarak, muvaffakiyetin sadece kazanmakla değil, gerçek vakitte geri çekilmeyi bilmekle de ilgili olduğunu hatırlatıyor.
Bugün Simone Biles’e baktığımızda, onu yalnızca kazandığı madalyalarla kıymetlendirmek eksik kalır.
O, sporun “insanüstü” olmak zorunda olmadığını hatırlatan bir figür. Tahminen de en büyük başarısı, eksiksiz görünmenin ötesine geçip kırılganlığını kabul edebilmesidir. Zira bazen gerçek güç, devam etmekte değil; durmayı bilmekte gizlidir.
Sonuç olarak Simone Biles’in kıssası, sporun sadece bir rekabet alanı değil, birebir vakitte bir insanlık sahnesi olduğunu gösteriyor. Onun bıraktığı en büyük miras, genç atletlere “her şeyden evvel kendin önemlisin” diyebilmesi. Ve tahminen de bu yüzden, birtakım zaferler altın madalyalardan çok daha ağır gelir.
Bu makalede öne sürülen fikir ve yaklaşımlar büsbütün müelliflerinin özgün niyetleridir ve Onedio’nun editöryal siyasetini yansıtmayabilir. ©Onedio
